DORDRECHT - In Circus Royal volgen we Tonie Teuteberg (51), directeur en spreekstalmeester van het ooit legendarische Dordtse 'Wintercircus Royal'. Eind 2025 verrijst zijn tent op een industrieterrein, ingesloten door de N3 en de A16, aan de rand van Dordrecht.

Dominante vader Joop (76), die eerder failliet ging met het circus, is sinds vorig jaar met pensioen. Nu staat Tonie er alleen voor. Hij wil het beter doen dan zijn vader en misschien nog wel belangrijker, Tonie wil het op zijn manier doen. Maar ook al is Joop officieel met pensioen, hij kan Royal niet loslaten. Zijn verwachtingen van Tonie zijn nog even hoog als vroeger.

We volgen Tonie tijdens de opbouw, en repetities tot aan de première van het circus. We maken kort kennis met het oude circus Royal als Tonie en zijn vader naar oude filmopnamen kijken. Een volle tent, muziek en Joop in zijn prime, kortom, het circus in volle glorie. Tonie en Joop spelen samen xylofoon, een act die ze jaren hebben gedaan. De kijker krijgt er enkel

een glimp van dit alles mee; de film blijft in het hier en nu, bij de zoon die in de schaduw van die jaren probeert te bestaan.

Naarmate de première nadert, neemt de spanning toe. Tonie twijfelt, raakt verstrikt in zijn eigen onzekerheid. Hij zoekt naar bevestiging en geruststelling bij zijn vader, die vooral

teleurgesteld is. De tent zit echter al vol, en nergens is het oude cliché ‘the show must go on’ zo waar als in het Circus. Tonie drinkt zich wat moet in en opent de show

Het kantelpunt komt onverwacht, midden in de première, die niet wil lopen. Tonie kijkt zijn vader aan, vraagt hem toch nog een keer mee te doen, en plots staan ze samen achter de xylofoon, precies zoals op de oude beelden. Even komt alles bij elkaar, alles wat het circus ooit was, en alles wat het nu is, vader en zoon.

Wanneer het seizoen ten einde loopt en het tentdoek valt, reflecteert Tonie. Hij heeft het op zijn manier gedaan. Hij heeft zijn vader ongelijk bewezen en daarmee, misschien, iets in zichzelf. Zelfs Joop geeft toe dat zijn zoon gelijk had om door te gaan.

Circus Royal is een intiem portret van een zoon die zijn vader probeert te ontgroeien in een eeuwenoude, rauwe arena — en van een wereld die wankelt tussen wat was en wat is.

DIRECTORS STATEMENT SIMON BAVINCK

Als klein jongetje ging ik elk jaar met mijn familie naar het Wintercircus Royal in Dordrecht. Ik weet nog hoe ik vol ontzag naar de artiesten keek, de geur van zaagsel en popcorn, het ritje op de olifant tijdens de pauze. Die herinneringen koester ik. Maar ik kijk er nu anders naar.

Toen ik hoorde dat Circus Royal een doorstart had gemaakt, ging ik terug naar mijn geboortestad. Wat ik zag was niet alleen magie, maar ook een harde realiteit. Het circus van mijn jeugd bestaat niet meer. En toch bleef het circus van nu me raken, juist omdat het zo koppig voort bestaat.

Die spanning tussen vasthouden en loslaten zie ik terug in Tonie en zijn vader Joop. Het is een dynamiek die ik herken. Mijn eigen band met mijn vader was complex, en we vonden elkaar pas echt toen hij ongeneeslijk ziek werd. Die ervaring voedt mijn drijfveer om dit soort

verhalen te vertellen: over zonen die hun eigen weg proberen te vinden, in de schaduw van wie er voor hen kwamen.

Circus Royal is voor mij geen film over het circus. Het is een film over de vraag wat je

doorgeeft en wat je loslaat. Over trots en twijfel, en de stille hoop dat je goed genoeg bent.

Ik wil die lichtheid en weemoed allebei voelbaar maken. Zodat de kijker niet alleen ontroerd wordt, maar ook een glimlach niet kan onderdrukken.